Reisverslag 1e bezoek aan Polen

30 Augustus 2007

Onze eerste reis naar Polen. Heel spannend natuurlijk. We hebben besloten om deze keer met de stationcar (missie-auto) te rijden en niet al teveel mee te nemen. We hebben namelijk nog geen beeld van de asielen. We gaan eerst een bezoekje brengen aan vier asielen om te bekijken welk asiel de meeste hulp nodig heeft en om verder te bekijken wat we kunnen doen.
We zijn 30 augustus om half negen vertrokken vanuit Haler.
Rond 18:30 bereikten we de grens van Polen. Het was er vrij druk maar helemaal geen probleem om binnen te komen. We hebben even geld gewisseld en natuurlijk foto's gemaakt. Vanuit hier ging de weg verder naar Zelenia Gora. Hier ligt 1 van de 4 asielen die wij de komende 4 dagen gaan bezoeken. We hadden tussen 19.00 en 20.00 uur daar willen zijn maar helaas kon het navigatiesysteem de plaats niet vinden. Met de hulp van een Pools koppel hebben we het uiteindelijk toch gevonden. We waren er pas om 20.30 uur. De mevrouw waar we mee hadden afgesproken was dan ook al niet meer aanwezig. Heel jammer natuurlijk. We hebben met haar gebeld maar het zou vandaag in ieder geval niet meer lukken. De rest van de dagen was vol gepland dus ons bezoekje aan dit asiel ging niet door. We waren alle drie ook wel moe dus dan op zoek naar ons hotel voor die nacht.
Voor het hotel moesten we naar Radcula. Ondertussen was het donker en helaas ook deze plaats kon Tomtom niet vinden. Gelukkig blijken Poolse mensen heel behulpzaam en beleefd dus weer vonden we een stel dat ons voor reed naar het hotel.
Bij het hotel hebben we nog even wat gedronken en toen zijn we gaan slapen om er de volgende dag weer volop tegenaan te kunnen.



31 Augustus 2007

Onze planning voor vandaag: het bezoeken van het asiel in Dzierzoniow
en een asiel in Wroclow. We hebben eerst heerlijk ontbeten in het hotel en zijn er daarna vrij vroeg vandoor gegaan. Vandaag waren we net iets slimmer. Dus kaart bij de hand en rijden maar... Het asiel in Dzierzoniow hadden we vrij makkelijk kunnen vinden met een enkele keer een Pool de weg te vragen. Het is dan alleen niet zo makkelijk als ze ons in het Pools uitleggen hoe we moeten rijden... lol....
Op het eerste gezicht zag het er allemaal niet eens uit als een asiel. We begonnen bijna te twijfelen. Maar al gauw werden we vriendelijk verzocht om mee naar binnen te komen waar zoals wij hadden verwacht een Duitse tolk aanwezig zou zijn. Maar helaas die was er niet. Maar met handen en voeten komen we er ook. Het asiel is nog niet zo heel lang open en het ziet er dan ook allemaal nog vrij nieuw en mooi uit. Alles is er redelijk goed schoon gehouden. De medewerkers lieten ons dan ook vol trots het hele asiel zien. Er zitten in Dzierzoniow 220 honden van allerlei soorten en maten. En ze kennen ze bijna allemaal bij naam. echt super!!! De honden zitten verdeeld over redelijk grote kennels, het enige nadeel hieraan is dat er door het hoge aantal honden teveel honden in de kennels zaten. De honden kregen hier zelfgemaakt voedsel te eten wat een beetje leek op dunne soep. Het zag er niet echt smakelijk uit. Maar de honden kregen te eten. De voorzitter ging die dag in ondertrouw, maar toch had hij de moeite genomen om ons te ontmoeten. Waar zij vooral behoefte aan hadden waren: anti vlooiendruppels, ontwormingsmiddelen, verband en medicijnen. Eén van de verzorgsters kende bijna alle honden bij naam en alle gegevens van de honden werden netjes bijgehouden in ordners.
Natuurlijk hebben we heel wat foto's gemaakt. We hebben ze een vragenlijst laten invullen zodat ook wij weten wat ze voor hulp nodig hebben. We voelden ons erg welkom... heel open en heel vriendelijk... Deze mensen proberen zo goed als het gaat voor de honden te zorgen.



Hierna begon onze reis naar het centrum van de stad Wroclow.
Beetje rare plek voor een dierenasiel, maar ook dit hebben we vrij snel gevonden.
In Wroclaw zitten heel veel honden en ook verschillende katten. Ze hebben er zelfs een bejaarde katten afdeling, die ook naar buiten konden op een groot veld. Ze krijgen voor buitenlandse asiel maatstaven goed te eten (veel kip en rijst) en worden goed verzorgd. Er worden geen dieren ingeslapen doordat ze bijv. 'op leeftijd' zijn. Natuurlijk zie je de dieren graag op speelweides rondrennen, maar dat was het enige dat daar niet gebeurde. De honden verbleven in grote rennen in kleine roedels, hadden een nachtverblijf en het zag er heel goed verzorgd uit allemaal. De beheerster van het asiel werkt er al 17 jaar en had veel tijd voor ons, iets dat ook erg positief was. Aan heel haar doen en laten kon je zien/merken dat ze een grote dierenvriend was en er woonden ook een flink aantal dieren permanent bij het asiel, die overigens allemaal los liepen en ook binnen mochten komen. Het was er schoon en waar zij voornamelijk behoefte aan hadden was aan anti vlooien middelen, ontwormingsmiddelen, medicijnen, dekens, handdoeken enz.
Alle gegevens van de dieren werden netjes bijgehouden en er was een behandelruimte voor de dierenarts dat er ook erg netjes uitzag. Er verbleven daar ong. 400 honden (exact aantal is me ontgaan). Er worden zeer regelmatig dieren geadopteerd en een adoptie kost 10 euro (niet rabiës geënt). We hebben kattenvoer achter gelaten.



Na al deze indrukken waren we blij dat we naar ons hotel konden.
Ook het hotel lag in Wroclow. Hier hebben we even gerust voordat we gingen eten. Na het eten hebben we een sms gestuurd naar Dawid (dierenbescherming Polen) zodat we voor de zekerheid toch het laatste asiel wisten te vinden.
We zijn op tijd naar bed gegaan omdat we wisten dat het laatste asiel ook het indrukwekkendste zou zijn.

 

1 September 2007

Gelukkig hadden we nog contact gehad met Dawid want het lag weer in "the middle of no where". Ook dit kon Tomtom niet vinden. En op de kaart stond het plaatsje ook al niet aangegeven. We zijn toen tot Obsinec gereden waar iemand van het asiel ons is komen halen. Op de helft van de weg voegden zich de rest van de dierenbeschermers zich toe.

We hadden van te voren foto's gezien op de website van de dierenbescherming. Toch schrokken we van de situatie zelfs nu het al verbeterd is. Dawid vertelde ons hoe en waarom de dierenbescherming in heeft gegrepen in Januari van dit jaar. Ze hebben het asiel eigenlijk per ongeluk gevonden. De mevrouw die zorg droeg voor de honden kreeg van de regering subsidie om honden die in de nabije omgeving opgehaald werden op te vangen. Deze mevrouw deed dit aan huis. Ze woonde dus op de plaats waar de honden opgevangen moesten worden.
Op het moment dat ze deze ontdekking deden zaten er naar schatting zo'n 200 honden. (verschillende rassen, grote en leeftijd)
De meeste van hun liepen op dat moment vrij rond op het terrein. Een ander gedeelte bevond zich in hokken in een donkere ruimte. In sommige van deze hokken (2 bij 2 m waarin ook 1 hondenhok stond) zaten zelfs 6 grote honden. Volgens Dawid is deze mevrouw het asiel begonnen om het geld van de gemeente op te strijken. Van het geld heeft ze alcohol gekocht. In deze ruimte zat geen ventilatie en er kwam geen daglicht. Na een tijdje gaf ze deze honden ook geen eten en drinken meer.
Sommige kleinere honden zaten in het woongedeelte van deze mevrouw. Ook hier waren de hygiënische omstandigheden niet om aan te zien. Wij konden hier natuurlijk niet meer naar binnen, omdat het is afgesloten. Officieel woont de voormalige eigenaresse van het asiel hier nog steeds.
Ze hebben zelfs een hond in de kelder gevonden. Ook in de ruimte waar het voer klaar gemaakt moest worden liepen honden. Het is voor te stellen dat het niet echt schoon was. Ook buiten het terrein van het dierenasiel liepen er destijds 15 honden rond. Sommige hadden een hok. Geen enkel dier is herkenbaar gemerkt. De eigenaresse hield geen gegevens bij van de dieren.
Heel veel dieren waren ondervoed, hadden ziektes in vergevorderd stadium en een groot deel van de dieren was uitgedroogd om dat ze geen toegang hadden tot water.



Er lagen ook meerdere dode dieren op het terrein.
Nu wordt het asiel gerund door mensen die door de regering zijn aangewezen. Zij krijgen er voor betaald. Het voeren gebeurd door mensen uit het dorp die af en toe naar binnen komen. De voormalige eigenaresse moet in November voor de rechter verschijnen omdat ze misbruik heeft gemaakt van de gemeentelijke subsidie. Dan wordt ook besloten of zij terug kan naar haar huis. Van de 200 honden zijn er een groot aantal geplaatst doordat de toestand groots in de media is geweest. Daarnaast is er een Duitse stichting geweest die de 40 gangbare honden heeft meegenomen. Er zaten bij ons bezoek nog 60 honden. Veelal grote reuen (type: herder)
De meeste dieren zitten aan een ketting, hebben wel een hok, eten en drinken.
De ratten vieren er hoogtij en overal lagen dode ratten. Overal zag je ratten in grote aantallen lopen. We liepen er een beetje met totale verstandsverbijstering. Zoveel ratten had niemand van ons ooit bij elkaar gezien.
Wat erg schokkends was was dat er onder een hok waarin een herder lag (deze hond lag aan een ketting dus hij kon niet kiezen) rond de 30 ratten zaten. Het krioelde ervan. Sommige honden liepen zelfs met dode ratten te spelen omdat ze zich zelf toch bezig moeten houden. Eén geruststelling is dan dat alle honden direct tegen rabiës geënt zijn. Alle honden hadden last van vlooien en sommige andere problemen met de huid. Ook hadden de meeste ontstekingen aan ogen en oren.
Toch probeerden ze daar zo goed en zo kwaad als het ging zorg te dragen voor de honden. We hebben voer, wat halsbanden een paar dekens en een bench achter gelaten.
Het asiel gaat sluiten is ons verteld zodra de dieren zijn ondergebracht. Maar het grootste probleem is dat er veelal honden zitten die moeilijk plaatsbaar zijn. Zoals grote honden, honden die niet met honden om kunnen gaan, maar ook kleine honden die nooit iets anders gezien hebben als hun eigen roedel. Ze kunnen dus eigenlijk vrijwel alles gebruiken waarmee ze de dieren beter kunnen verzorgen totdat ooit alle honden geplaatst zijn. Zo waren ze heel erg blij met een hondenkam omdat veel dieren nooit geborsteld worden. Twee van de kleine honden die in een roedel zaten hebben we meegenomen naar Nederland en kunnen worden geadopteerd zodra ze gewend zijn. 

We zijn met de honden natuurlijk meteen doorgereden naar Nederland.

Joyce en Ellen.