Verslag 8e bezoek aan Polen van 15 tm 19 oktober 2008.

Zoals gepland vertrekken we woensdag 15 oktober om 09.00 met de volgepakte bus, óp naar de honden en katten die weer van een heleboel nodige spullen en medicatie voorzien gaan worden..

 
 Spullen ophalen bij de dierenarts.                                                             Inpakken van de bus

Na 165 km te hebben gereden begint de bus raar te doen, en omdat we bij een ‘ausfahrt’ zijn besluiten we om meteen van de snelweg af te gaan. Het moet zo zijn want onderaan de afrit is een carpoolplaats dus we konden hem al rollend daar naar toe sturen. Heel deskundig klappen we de motorkap open die vervolgens weer op ons hoofd terug klapt omdat die niet bleef hangen. Tja we kunnen wel kijken, maar we zijn geen monteur dus bellen de ANWB. Men verzekerde ons dat het één á anderhalf uur zou duren voordat er iemand kon zijn dus we besluiten er het beste van te maken. Na 2 uur lachen, gieren, brullen besluiten we de ANWB terug te bellen en zo herhaalde zich dat nog een paar keer.. Na 4 uur wachten kwam er dan eindelijk iemand maar omdat onze Duitse taal niet is zoals die in Duitsland zou moeten zijn, duurde het even voordat we elkaar (goed) begrepen. Om erger te voorkomen, was het beter om de bus weg te slepen naar een garage. We klommen in de 'wegsleepauto' die ons en de bus naar de dichtstbijzijnde garage bracht. Intussen was het al vrij laat op de middag geworden en wegens gebrek aan tijd konden ze die dag in ieder geval niets meer voor ons betekenen. Ze waren zo vriendelijk om voor ons een taxi te bellen om ons naar een hotel te brengen. Eenmaal aangekomen bij het hotel, waren natuurlijk alle kamers bezet. Ren je rot naar de taxi terug want die blijft er ook niet eeuwig staan. Die beste man wist gelukkig nog een pensionnetje en hier was gelukkig een ‘zimmer’ vrij. Op loopafstand was er een Bistro en hier zaten we om 20.00 aan een super goede maaltijd. Met een gezond en rond buikje keerden we terug naar de kamer waar om 22.00 de lichtjes uitgingen.
 
           Effe bellen, zo opgelost..                   Vol goede moed wachten op hulp..                        Wegslepen van de bus.

Donderdag 16-10. Om 10.30 zouden ze in de garage weten wat er met de bus aan de hand was dus om 10.15 stonden we bij ze op de stoep.. De hoop was nog steeds aanwezig dat het snel opgelost zou zijn zodat we snel verder konden. Helaas pindakaas, dit was niet het geval want de bus was er heel slecht aan toe. Men vertelde ons dat de bus, met bijna 4 ton op de teller niet best meer was en dat er iets met injecties, cilinders en teer/olie(?) aan de hand was en dat dit niet zomaar eventjes gerepareerd kon worden imv het bestellen van onderdelen, veel arbeid enz.

Ok, na ong. 80.001 telefoontjes te hebben gepleegd, nog maar een keer bellen om het e.e.a. te regelen zodat we verder kunnen, en om een lang verhaal 'kort' te maken waren we rond 16.30 op een luchthaven om een huurauto op te halen. De auto is een gezinsauto en geen bus… er zat niets anders op dan het nodige eruit te halen en dit in de stromende regen over te laden. De behandeltafel, de operatielamp, voer, manden, dekens en nog veel meer staat nog in de bus die binnen een week terug naar Nederland zal komen. Iets over 18.00 rijden we bij de garage weg en om 03.00 stappen we, met zo'n 30 uur vertraging bij Dorota op de deurmat. We eten en drinken wat en gaan om 03.30 slapen.

Vrijdag 17-10. Voor ons gevoel konden we nog uren slapen, maar omdat er zoveel tijd verloren is gegaan, moeten we echt uit de veren, snel een hapje eten en óp naar het asiel, waar Lucas, Baster, Morús, Tygris, Sonia, Pusia, Ciapek, Kazuki en alle andere schatten zitten te wachten. De spullen die bestemd waren voor Opole, en wel mee hebben kunnen nemen halen we uit de auto. Onder het genot van een kop thee hebben we de medicatie uitgepakt.
                                                                     

Daarna naar buiten want we wilden naar de hondjes en de poesjes toe. We wilden met zoveel mogelijk dieren wandelen zodat ze even iets anders konden zien dan de kennel. Als eerste Lucas, hij stortte zich natuurlijk al vrij snel vol overgave op zijn rug om het zand aan te duwen en Ben was ook als een blije gup aan het rennen en vliegen. Sonia zat voordat je het door had op je schoot en Kazuki was buiten een typisch voorbeeld van vrijheid blijheid. Met 100 honden wandelen in een paar uur lukt natuurlijk niet en ook al is het jammer dat we weinig tijd hadden dit keer, zijn we blij dat er in ieder geval een paar honden een ommetje hebben kunnen maken. Het was een beetje haasten om op tijd bij de winkel te zijn voor extra voer te kopen voor Sajfer, maar gelukkig waren nog net op tijd dus hij heeft voor de komende 14 dagen super voer dat hij zo nodig heeft om verder aan te sterken. Rond 20.00 zaten we bij Dorota (cheffin van het asiel) aan een heerlijke warme maaltijd.
 
               Inge met Sonia                                                          Lucas                                                      Inge met Kazuki  

 
             Magda met Ben                                                         Ben                                                         Ellen met Sajfer  

Zaterdag 18-10. Vroeg op want we gaan naar Tomaszów waar de hondjes wachten die we mee naar Nederland nemen. Rond 11.30 komen we aan en de poort gaat open. Wat een verschil blijft het toch met Opole, het is gewoon niet te vergelijken. De verblijven van de dieren, de werkers, de verzorging. Alles laat (voorzichtig uitgedrukt) te wensen over. De dieren proberen zo min mogelijk op te vallen voor de mannen die er werken, de kennels zijn altijd nat en zonlicht zien veel dieren al helemaal niet.
 
                                                                   De meeste dieren proberen zich te verstoppen..  

De dierenarts en een vrijwilligster zijn er ook en we hebben de indruk dat deze twee mensen de enige mensen zijn die echt hart hebben voor de dieren die er zitten. We krijgen te horen dat Dolly dood is dus dat was de zoveelste domper deze trip. Ze bleek kanker te hebben en veel pijn en het was beter haar te laten gaan. Dolly zou meekomen naar Nederland en de tranen vloeien natuurlijk rijkelijk over de wangen. Tijd om er lang bij stil te staan is er niet want we moeten ons concentreren op de andere dieren die meekomen, op de dieren die we op de virtuele lijst erbij willen hebben en de spullen die we bij ons hebben voor de dieren. We zien alle dieren en het lijkt er alleen maar triester op te worden. Het grijpt ons allen erg aan hoe de honden erbij zitten, en we beseffen steeds meer dat het in dit asiel een echte 'mannenwereld' is. Omdat het naar Opole nog ruim 3 uur rijden is, wilden we niet te laat vertrekken want we moeten ook de kennels nog in orde maken zodat ze de nacht fatsoenlijk door kunnen brengen. Lucy, een lieve collie dame van 10 jaar is inmiddels uit Warschau aangekomen en ook zij mag mee naar Nederland waar Stichting Collie & Co in Nood zich over haar zal gaan ontfermen.
 
  Marta komt met Lucy vanuit Warschau                     Magda met Bowie                             Twee hondjes voorin de auto 
    
Met drie mensen in een gezinsauto en daarin ook nog eens 10 honden is het enigszins wat aan de krappe kant, maar waar een wil is, is een weg en om 17.00 vertrekken we uit het asiel. 10 Honden was niet de bedoeling, maar op het laatste moment troffen we nog twee oudjes aan die de winter in ieder geval niet konden overleven. De één gevonden in de rivier en de ander over de schutting van het asiel gegooid. We hebben ze Lotte en Basje genoemd.
De navigatie kent niet alle wegen in Polen dus we doen er iets langer over dan gedacht. Om 20.30 komen we aan in Opole en nadat we de kennels in orde hebben gemaakt, kunnen de hondjes uit gaan rusten. De meeste honden denken aan alles behalve uitrusten want ze hadden een deken, voer, water, een kussen en een droge, schone kennel. En ja wat doe je dan ?? Met elkaar spelen en rollebollen op de kussens. Ongelofelijk hoe snel de stress en angst verandert in ontspanning en waarvan de angstige blikken in hun ogen veranderen in mooie bruine kijkers, de grootste zorgen lijken de meeste honden al kwijt te zijn.
  
We zijn om 23.30 bij Dorota die met al haar eten is blijven zitten doordat we zo laat waren. Ze is in slaap gevallen, maar nadat we 'opeens' moesten hoesten werd ze wakker en hebben we nog wat gegeten en gedronken. Om 01.00 gaan we slapen want morgen is het vroeg dag en zullen we alweer huiswaarts keren.

19-10. We komen rond 09.00 bij het asiel aan waar we door ong. 100 dieren vocaal worden begroet. We zetten de benches in elkaar, maken de papieren in orde en wandelen nog even met de dieren die meekomen zodat ze hun behoefte nog kunnen doen voordat we beginnen aan de reis naar Nederland. Nadat alle dieren een plekje hebben in de auto, proppen we ook onze bagage er nog ergens tussen, nemen afscheid en vertrekken. In Duitsland stuiten we op veel wegwerkzaamheden en dat betekent oponthoud. Ook hier en daar is er een file, maar gelukkig zijn we weer heelhuids teruggekeerd van een reis die niet zonder slag of stoten is verlopen, maar we zijn dolblij dat we 10 hondjes een beter leven kunnen geven. We willen iedereen bedanken die in gedachten bij ons is geweest, die ons hebben geholpen en die hebben gezorgd dat we weer zoveel spullen en voer bij elkaar hebben gekregen. Doordat we zoveel uur hebben gemist, zijn we niet toegekomen aan alle hondjes van de virtuele adoptie. We vinden dit erg vervelend, maar het is niet anders en we hopen dat u dit begrijpt. Verder willen we Teya en Frans het allerbeste toewensen met en voor Lucy. We duimen dat Lucy snel wat opknapt en dat zij, en de andere hondjes die we hebben meegebracht een liefdevol en heerlijk plekje zullen vinden.

Onze gedachten gaan uit naar Dolly en naar de dieren die het van de winter erg moeilijk zullen krijgen.
                                                                                                     
                                                                                                  Dolly

Inge en Ellen.