Solo
 

Solo,
 
Ik werd meteen verliefd op Solo toen ik hem zag staan op de site van Vagabond-Pets, liefst wilde ik hem meteen van de site afplukken en in mijn roedel zetten. Alleen zat ik toen nog vol, toen er een plekkie vrij kwam wist ik meteen wie die plek ging op vullen. Solo dus! Ik ging Solo bij Ellen halen, mijn hart smolt meteen voor deze kanjer. Eenmaal thuis heeft hij toch een tijd nodig gehad om over zijn angsten heen te stappen en de wereld om hem heen opnieuw te vertrouwen. Met veel liefde en aandacht, ook fysieke aandacht als massage enz, kwam Solo steeds meer in zich zelf thuis. We hebben samen gehuild maar ik heb ook om hem moeten lachen. Het is een hond die veel mee gemaakt heeft. Voor de eerste keer hem horen blaffen, zijn stem geluid kon ik van verre horen als ik de andere honden uitliet. Solo liep ook moeizaam en struikelde over zijn voorpoten of zakte door zijn achterpoten. We hebben het lang stabiel kunnen houden met kleine rondjes te lopen, kon Solo langdurig snuffelen en als er koekjes te halen waren, dan gooide hij zijn tankachtige lichaam in de strijd, dat ik hem vooral niet  zou vergeten. Als ik thuis kwam dan kon hij ondanks zijn handicap heel snel worden om mij zo snel mogelijk te begroeten. Solo is voor mij een geweldige knuffelbeer, hij kon ook heerlijk tegen je aan hangen en hoe meer hij vertrouwen kreeg hoe langer hij bij je bleef staan, hij legde ook vol vertrouwen zijn grote kop  in mijn hand, mijn aankijken, zijn ene oor omhoog en zijn andere oor half omlaag. Zijn hart had het ook zwaar, ik hoorde hem zwaar ademen, of een tijdje staan om uit te hijgen. Het lopen ging haast niet meer en ik gunde Solo om dierwaardig te gaan en vond dat hij al genoeg geleden heeft in zijn leven. Laatste dag kwam Solo ook veelvuldig bij me hangen, Kara en Mayke (collie-meisjes) die weten dat en met zijn vieren dicht tegen elkaar staan hebben we afscheid van hem genomen. Solo en ik begrepen elkaar zonder worden. Een bijzonder hond die in mijn hart een bijzonder plaatsje heeft veroverd.
 
Monica