Haar taak in het leven was meer dan volbracht.

 

Vermoedelijk tot op hoge leeftijd als fokteef in Polen een miserabel leven gehad.

En toen men haar niet meer nodig had als oud vuil over het hek van een asiel gegooid.

 

Maar oh wonder, de Stichting Vagabond-Pets nam haar onder haar hoede, en zo kwam zij 3 jaar geleden bij mij.

Samen met Opus, tante Bethje en Anton ( Atol ) hoorde Bep tot de eerste senioren waar de stichting zich voor inzette, en met succes.

Allemaal geadopteerd en allemaal nog een prachtige laatste fase van hun leven gehad.

 

Deze 3 jaar hebben Bep en ik wel veel moeten dokteren;

Ze was voor voor van alles allergisch en had veel jeuk zodat de da besloot haar op de steroïden te zetten, en daar reageerde ze prima op, de jeuk hadden we aardig onder controle.

Ook haar blinde rechter oog moest verwijderd worden.

Jammer genoeg begonnen de bijwerkingen van de medicijnen op te spelen, blaasontstekingen en de ziekte van Cushin ( bijnier ziekte )

Nog andere medicatie geprobeerd, maar de jeuk en andere kwaaltjes kwamen terug .

Na een slechte nacht wist ik dat het genoeg was geweest.

`s Avonds kwam de da om Bep te laten inslapen.

 

Ik mis haar, ze was zo’n eigenzinnige hond.

In mijn roedeltje van 6 honden was zij duidelijk aanwezig, met haar zware rokers blaf en lompe bewegingen.

Ze denderde als een tank overal overheen en trok zich van niets of niemand iets aan.

Ze snurkte en maakte met alles lawaai.

Ze had in het begin een grote hekel aan mannen, ze heeft wel eens een jogger in de kuiten gebeten.

Ze had een geweldige neus voor wild, ze is een keer tijdens het wandelen verdwenen om 2 dagen later weer bij een boerderij 5 km. verder op te duiken.

 

Maar ik was gek op haar,als ik thuis kwam en door alle hondjes werd begroet, gingen mijn ogen en handen automatisch eerst naar Bep.

Ze hield me met dat ene prachtig bruine oog scherp in de gaten en waar ik was slofte ze achter me aan.

 

Bepje, mijn lieve trouwe Pooltje, geweldig beest , om me nog na zo`n slecht leven al je vertrouwen te geven.

 

Daar ben ik zo dankbaar voor.