Het is stil in huis, terwijl er toch nog 5 hondjes rondscharrelen.

Ik hoor geen 20 kleine teennageltjes meer de hele dag door het huis trippelen.

Het is rustig in huis, ik hoef niet meer (on)bewust op te letten waar Anton is of wat hij doet.

 

Anton was oud, ong. 16 jaar, doof , eigenzinnig en dement.

Hij werd rusteloos, liep de hele dag rondjes in en om het huis.

Tijdens het wandelen liep hij de verkeerde kant uit als hij me niet zag, of liep met andere mensen mee.

Door ons rustige en regelmatige leven kon hij zich lang vasthouden aan de dagelijkse routine, maar toen ook dat vervaagde, raakte hij de weg kwijt.

Zijn slaap/waak ritme veranderde, zijn besef van zindelijkheid vervaagde.

Het kostte me steeds meer moeite om hem rustig in zijn mandje te laten liggen.

Hij viel een paar keer in de vijver, en bezeerde zijn achterpoot.

 

En dan is het tijd je te realiseren dat je hem voor erger moet behoeden.

Het was mijn verantwoording hem een goed leven te geven, maar ook mijn verantwoording hem op tijd te laten gaan.

En dat moment was nu aangebroken.

 

Donderdag 31 maart is de dierenarts gekomen en heeft Anton heel rustig en zacht in zijn mandje laten inslapen.

 

Anton (Atol) hoorde tot de eerste groep senioren die door Vagabond-Pets onder hun hoede werd genomen.

Hij heeft bijna 3 mooie jaren bij mij gewoond.

 

Oh, wat mis ik hem, maar nu gaat de grote baas verder voor hem zorgen.